Tytan może się okazać obiektem tak interesującym, że naukowcy rozpoczną planowanie następnych misji, podczas których do badań jego powierzchni i atmosfery zostaną użyte balony, sterówce i ładowniki. Długa podróż, rozpoczęta przez sondę CassiniHuygens, nieprędko dobiegnie końca. W SWEJ PODRÓŻY do uktadu Saturna sonda CassiniHuygens przebyta ponad 3 mld km. Wystrzelona w 1997 roku, przeleciała dwukrotnie obok Wenus, następnie obok Ziemi oraz Jowisza i została rozpędzona przez grawitację tych planet. 1 lipca Cassini przemknie przez przerwę między pierścieniami F i G. Przed momentem największego zbliżenia do planety uruchomi swój główny silnik i rozpocznie hamowanie (czerwona linia na górnym rysunku z prawej). Po tym manewrze zacznie okrążać Saturna po silnie spłaszczonej elipsie (na dole). Kolejne manewry skorygują tę orbitę w taki sposób, by umożliwić próbnikowi Huygens dotarcie do Tytana.
Układ piękny i tajemniczy SONDA CASSINIHUYGENS zdąża do jednego z najciekawszych miejsc w catym Układzie Słonecznym: znajduje się tam olbrzymia gazowa planeta otoczona przez wielkie pierścienie i silne pole magnetyczne, którą obiega jeden duży księżyc i kilkadziesiąt mniejszych. Naukowcy oczekują, że Cassini odpowie na wiele pytań związanych z naturą i pochodzeniem wszystkich tych obiektów. Saturn Średnica: 120 536 km Odległość od Słońca: 1.4 mld km Cassini wykonał to zdjęcie Saturna w marcu, gdy znajdował się w odległości 56 min km od planety. Saturn, którego masa wynosi jedną trzecią masy Jowisza, zbudowany jest głównie z wodoru i helu z domieszką metanu i amoniaku. Emituje nadspodziewanie duże ilości ciepła. Z eksperymentów i teorii wynika, że źródłem tego ciepła może być tarcie między kropelkami ciekłego helu, które opadają ku centrum planety i lżejszym od nich ciekłym wodorem. Jeśli ta hipoteza jest prawdziwa, to w atmosferze Saturna powinno być stosunkowo mało helu.
Pomiar zawartości tego gazu w atmosferze, przeprowadzony w sposób pośredni za pomocą spektrometru podczerwieni umieszczonego na pokładzie Voyagera 1, nie dał jednoznacznych wyników. Spektrometr Cassiniego wyznaczy ją znacznie dokładniej. Cassini zmierzy też dokładnie tempo, w jakim Saturn emi tuje ciepło. Wszystkie te pomiary pokażą, czy rzeczywiście głęboko we wnętrzu planety następuje rozwarstwienie helu i wodoru. Magnetosfera Rozciąga się na 1.5 min km w stronę Słońca i od 10 do 100 razy dalej w kierunku odsłonecznym Magnetosfera Saturna jest bardziej symetryczna niż Jowisza i emituje znacznie mniej szumów radiowych. Dlaczego? Być może decyduje o tym mniejsze przewodnictwo elektryczne materii we wnętrzu Saturna. Jony schwytane przez pole magnetyczne planety mają jednak wystarczająco dużą energię, by zostawiać ślady na powierzchniach lodowych księżyców, niszczyć atmosferę Tytana, wyrywać drobne pyłki z pierścieni i tworzyć piękne zorze polarne w okolicy biegunów Saturna, które widać na zdjęciu wykonanym przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a. Badania tych zjawisk, prowadzone przez sondę Cassini, pogłębią naszą wiedzę o innych magnetosferach Układu Słonecznego, także o ziemskiej.