W takiej sytuacji najlepiej skoncentrować się na skrajnych przypadkach, ponieważ to właśnie w nich nieznane procesy mogą przejawiać się najbardziej wyraziście. Takimi skrajnymi przypadkami są mgławice bipolarne. Ich zdjęcia, wykonane przez teleskop Hubble’a, wyglądają, jakby pochodziły ze wspanialej serii obrazów kwiatów autorstwa Georgii 0’Keeffe*. Drobne szczegóły przypominające cętki występują w zwierciadlanych parach po obu stronach mgławicy Z symetrii tej wynika, że cała struktura powstała wskutek działania spójnych procesów zachodzących blisko powierzchni gwiazdy, w mniej więcej taki sposób, jak rośnie płatek śniegu lub słonecznik. W modelu oddziałujących wiatrów gaz, który wydostał się już ponad torus, płynie ze stalą prędkością, a światło pochodzące z obszaru nad torusem ma charakterystyczne przesunięcie dopplerowskie.
w CIĄGU NASTĘPNYCH sześciu miesięcy Cassini dwukrotnie zbliży się do Tytana, aby zbadać jego atmosferę i powierzchnię, przygotowując jednocześnie misję próbnika Huygens. 25 grudnia zasilany przez baterie próbnik oddzieli się od orbitera i przez trzy tygodnie będzie dryfował w kierunku Tytana, by 14 stycznia 2005 roku wejść w jego atmosferę. Rozciąga się ona do wysokości około 1000 km nad powierzchnią Tytana, czyli ponad 10 razy dalej niż atmosfera Ziemi. Podczas lotu w pomarańczowej mgle próbnik będzie chroniony przed nadmiernym rozgrzaniem przez osłonę cieplną w kształcie spodka. Na wysokości około 170 km nad powierzchnią Tytana rozwinie spadochron, który spowolni i ustabilizuje jego opadanie. Znajdujący się na pokładzie Huygensa chromatograf gazowy i spektrometr mas (GCMS Gas Chromatograph and Mass Spectrometer) zbada skład chemiczny atmosfery. Inny instrument pobierze próbki zawieszonego w atmosferze pyłu i odparuje je, po czym znajdujące się w nich związki chemiczne zostaną zidentyfikowane przez GCMS.
W tym samym czasie urządzenie obrazujące o nazwie Descent Imager and Spectral Radiometer (DISR) sfotografuje chmury metanu, umożliwiając naukowcom określenie ich rozmiarów i kształtów. Gdy próbnik opadnie na wysokość około 50 km, DISR zacznie wykonywać panoramiczne zdjęcia krajobrazu. Ponieważ gruba atmosfera Tytana pochłania niebieską składową światła słonecznego, w jej dolnych warstwach panuje brudnoczerwony półmrok. Aby go rozproszyć, na wysokości kilkuset metrów nad powierzchnią Tytana próbnik zapali lampę emitującą światło białe. Dzięki temu DISR będzie mógł przeprowadzić analizę widmową gruntu. Podczas opadania monitorowane będą zmiany częstotliwości radiowych sygnałów próbnika, co pozwoli ocenić silę wiatrów na Tytanie. Instrument do badania struktury atmosfery (HASI Huygens Atmospheric Structure Instrument) zmierzy temperaturę i ciśnienie, wykryje też ewentualne pola elektryczne świadczące o występowaniu wyładowań atmosferycznych. Oczekuje się, że lot Huygensa przez atmosferę Tytana potrwa od dwóch i pół do trzech godzin.