nwp.org.pl dysk
Astronomiczny tor
Pomimo tych sukcesów opis Szakury i Suniajewa nie może zastąpić rzetelnej teorii turbulencji i musi być traktowany jako przykrywka dla naszej ignorancji. Różnice między przewidywaniami modeli i danymi obserwacyjnymi mogą pojawiać się dlatego, że powszechnie przyjmowane założenia są po prostu błędne. Co więcej, oprócz przekazywania momentu pędu turbulencja może wywoływać inne obserwowalne efekty, których naukowcy nie są w stanie przewidzieć bez głębszego zrozumienia procesów zachodzących w dyskach akrecyjnych. NA SZCZĘŚCIE w 1991 roku w badaniach dysków nastąpił spektakularny przełom. Steven Balbus i John Hawley z University of Virginia stwierdzili, że jeśli materia ...
Fale dzwiękowe
Tak jak fale dźwiękowe przenoszą energię przez powietrze, fale spiralne przenoszą energię i moment pędu dysku z jego obszarów wewnętrznych na zewnątrz, umożliwiając tym samym przepływ materii ku centrum. W niektórych dyskach w układach podwójnych astronomowie rzeczywiście wykryli fale spiralne; wydaje się jednak, że są one zbyt słabe, by zapewnić takie tempo przepływu materii, jakie jest potrzebne do uzyskania obserwowanej jasności. Wielu astrofizyków uważa, że najbardziej rozpowszechnioną przyczyną tarcia w dyskach akrecyjnych jest turbulencja. Miałaby ona przyśpieszać przepływ materii poprzez wywoływanie gwałtownych kolizji nie między pojedynczymi cząsteczkami, lecz między wielkoskalowymi elementami dysku. ...
Kosmolodzy nie potrafią
Instrumentarium submilimetrowe osiągnęło wymagane parametry dopiero po 13 latach od odkrycia dysku (3 Pietoris. Przełom nastąpił wraz ze skonstruowaniem Submillimeter CommonUser Bolometer Array (SCUBA) bardzo czułej kamery rejestrującej fale submilimetrowe, którą zamontowano na James Clerk Maxwell Telescope w obserwatorium znajdującym się na szczycie Mauna Kea na Hawajach. W 1997 roku grupa naukowców kierowana przez Waynea S. Hollanda i Jane S. Greaves, pracujących wtedy w Joint Astronomy Center na Hawajach, użyła jej do wykonania zdjęć kilku gwiazd obserwowanych wcześniej przez IRAS. Na uzyskanych obrazach stwierdzono obecność dysków wokół gwiazd innych niż (3 Pictoris. ...
Korespondencja
W korespondencji, którą wymieniliśmy, sugerował, że organizmy żywe mogą uniknąć ograniczeń kwantowych na energię i informację przez na przykład powiększenie swych rozmiarów lub stosowanie innych rodzajów pamięci. Jak to wyraził, sprawa polega na tym, czy życie jest "analogowe", czy "cyfrowe" tzn. czy ograniczenia wynikają z fizyki klasycznej, czy kwantowej. Naszym zdaniem, podczas tej długiej i niełatwej wędrówki życie jest cyfrowe. Czy jest jakaś nadzieja na życie wieczne? Mechanika kwantowa, która jak dowodziliśmy, stawia życiu w sposób nieugięty ograniczenia, mogłaby przyjść z odsieczą pod inną postacią. Jeśli na przykład grawitacja kwantowa pozwala na ...
Mechanizm działania
Teraz astrofizycy poznali mechanizm działania jeszcze potężniejszych źródeł promieniowania, takich jak kwazary i aktywne jądra galaktyk (niezwykle jasne centra galaktyk, które zapewne również czerpią energię z materii opadającej na supermasywną czarną dziurę). Obecnie naukowcy badają, w jaki sposób niestabilność magnetorotacyjna rozwija się w różnych sytuacjach fizycznych i czy za jej pomocą da się wytłumaczyć różnice zaobserwowane między poszczególnymi typami dysków akrecyjnych. Na przykład niektórzy badacze sprawdzają, czy turbulencja MRI rozwija się w dyskach protoplanetarnych, a jeśli tak, to jakie formy przybiera. Z powodu znacznie słabszej grawitacji gwiazdy centralnej dyski te są o ...
Nasza galaktyka
Astronomowie od dawna podejrzewali, że taka sfera istnieje, ale niewielu sądziło, że jest ona aż tak wielka. Przez długi czas interpretacja OWP była utrudniona, ponieważ uwięzieni w Galaktyce nie potrafiliśmy ich zlokalizować. Mogliśmy wyznaczać dwuwymiarowe mapy nieba, ale w obrazie brakowało nam głębi. Nieznajomość tych odległości doprowadziła w ciągu ostatnich 40 lat do sformułowania wielu alternatywnych hipotez. W niektórych naukowcy postulowali, że OWP znajdują się w naszym gwiazdowym sąsiedztwie, a w innych umieszczali je głęboko w przestrzeni międzygalaktycznej. Niedawny przełom w badaniach był możliwy głównie dzięki temu, że teleskopy naziemne i umieszczone ...
Obecnść planet
O obecności planet w dyskach pyłowych można wnioskować jedynie pośrednio. Deszcz komet spadających na (3 Pictoris, który widzimy pod postacią pojawiających się i znikających linii absorpcyjnych, byłoby bardzo trudno wywołać, gdyby wokół tej gwiazdy nie krążyła przynajmniej jedna duża planeta zakłócająca swym przyciąganiem ruch planetozymali. Innych wskazówek przemawiających za istnieniem planet dostarczają widoczne na zdjęciach dysków struktury wielkoskalowe: zagęszczenia, wygięcia, przerwy i pierścienie, a w jednym przypadku wielka spirala [ilustracja z lewej]. Planeta poruszająca się po orbicie nachylonej pod pewnym kątem do dysku może pociągnąć za sobą pyłw dysku pojawi się wtedy ...
Oszacowania
Dzięki takim oszacowaniom stwierdzono, że promienie dysków mieszczą się w zakresie od 100 do 1000 j.a. (jednostka astronomiczna jest zdefiniowana jako średnia odległość Ziemi od Słońca i wynosi 149 600 000 km), czyli są od 20 do 200 razy większe od promienia orbity Jowisza. Badania widmowe prowadzą do wniosku, że skład chemiczny pyłu w dyskach pozaslonecznych przypomina skład komet okrążających Słońce. Widmo dysku pozwala także wnioskować o jego strukturze. Dyski zaobserwowane przez IRAS nie mają jednolitej temperatury. Ich wewnętrzne części, leżące blisko gwiazdy, są gorętsze od części zewnętrznych. Nie znaleziono w nich ...
Uwolniony pył
Niemal wszystkie zdjęcia dysków pyłowych, jakimi dysponujemy w tej chwili, zostały wykonane w ciągu ostatnich kilku lat po części w obserwatoriach naziemnych, po części zaś w orbitalnych. Najnowsze z nich pochodzą z Advanced Camera for Surveys (ACS), instrumentu zainstalowanego w 2002 roku na Kosmicznym Teleskopie Hubblea, oraz z Kosmicznego Teleskopu Spitzera (Spitzer Space Telescope), pracującego w podczerwieni odpowiednika teleskopu Hubblea, umieszczonego na orbicie w sierpniu 2003 roku. To, co astronomowie ujrzeli na najnowszych zdjęciach, było dla nich prawdziwą niespodzianką. Okazało się że dyski są bardzo zróżnicowane. Niektóre z nich wyglądały jak gigantyczne ...
W momencie rekombinacji
W momencie rekombinacji fala podstawowa jest zamrożona w fazie, w której grawitacja wzmacnia stopień sprężenia gęstszych obszarów. Jednak pierwszy wyższy ton harmoniczny, o długości fali równej połowie długości fali podstawowej, zostaje złapany w fazie przeciwnej. Grawitacja usiłuje ścisnąć plazmę, a ciśnienie gazu usiłuje go rozprężyć. W rezultacie fluktuacje temperatury wywoływane tym alikwotem są słabsze od wywoływanych przez falę podstawową. Efekt ten wyjaśnia, dlaczego drugie maksimum w widmie mocy jest mniejsze od pierwszego. Porównując amplitudy tych maksimów, kosmolodzy mogą oszacować, jak silna była we wczesnym Wszechświecie grawitacja w porównaniu z ówczesnym ciśnieniem promieniowania. ...
Zdjęcia
Na uzyskanych wcześniej zdjęciach widać było wokół niej dwa pierścienie pyłowe. Nasze zdjęcia, wykonane w lepszej rozdzielczości, ujawniły pyłowy dysk z długimi ramionami przypominającymi ramiona galaktyk spiralnych, to zaś, co uważano za pierścienie, okazało się zlanymi ze sobą zwojami tych spiral. HD 141569 ma dwie gwiazdowe towarzyszki. Sądzimy, że mniej niż 100 000 lat temu gwiazdy te przeleciały w pobliżu dysku, rozrywając go i rozciągając. Prawdopodobnie właśnie wtedy doszło do uformowania się spiral. Inni badacze utrzymują, że dysk został ukształtowany przez powtarzające się spotkania z sąsiednimi gwiazdami. Obie grupy są zgodne co ...
Katalog