nwp.org.pl powierzchnia
Obfitość metanu
Obecna obfitość metanu, którą znamy z pomiarów Voyagera 1, umożliwia powstawanie chmur i deszczów. Jak się wydaje, jest jednak zbyt niska, by metan mógł istnieć w czystej, ciekłej formie na powierzchni księżyca (krople metanowego deszczu prawdopodobnie wyparowują, zanim opadną na grunt). Jeśli więc na Tytanie znajdują się morza, to prawie na pewno składają się z wytworzonego przez reakcje fotochemiczne etanu i z rozpuszczonego w nim metanu. Znalezienie odpowiedzi na pytanie, co jest źródłem metanu i co dzieje się z produktami niszczących metan reakcji fotochemicznych, jest jednym z najważniejszych celów misji CassiniHuygens. Czy jeziora lub morza na Tytanie rzeczywiście zawierają metan wymieszany z etanem? Taki wniosek można wysnuć z obserwacji wykonanych radioteleskopem w Arecibo (Portoryko), ale potwierdzić go mogą jedynie Cassini i Huygens. Jeśli nie znajdą jezior ani mórz, będzie to oznaczać, że przez większość czasu na Tytanie było zbyt mało metanu i etanu, by takie zbiorniki mogły powstać. Oznaczałoby to również, że obecny stan atmosfery jest krótkotrwały i przejściowy. Taki stan mógłby zostać osiągnięty wskutek działania efektu cieplarnianego związanego z jednorazowym uwolnieniem dużej ilości metanu (np. wskutek uderzenia komety lub wzmożonej aktywności tektonicznowulkanicznej). Planetolodzy chcą także dowiedzieć się, jakie jest pochodzenie wykrytego przez Voyagery azotu i dlaczego Tytan jest jedynym księżycem Układu Słonecznego, który ma gęstą atmosferę. W poszukiwania odpowiedzi na te pytania będzie zaangażowana cala aparatura umieszczona na pokładzie sondy. Urządzenia obrazujące, spektrometry i radar potrafią ...
Rodzaje terenu
Gdy 400 lat temu astronomowie po raz pierwszy spojrzeli na Księżyc przez teleskop, stwierdzili, że jego powierzchnię stanowią głównie dwa rodzaje terenujasne, nierówne, gęsto pokryte kraterami wyżyny i ciemne niziny z nielicznymi kraterami (w języku polskim wyżyny te nazywa się lądami przyp. red.). Galileusz, wynalazca teleskopu, nazwał ciemniejsze, gładkie obszary nizinne maria (po łacinie morza). Jedną z największych niespodzianek ery kosmicznej okazały się wykonane w 1959 roku przez radziecki statek Łuna 3 zdjęcia nigdy dotąd nieoglądanej przez człowieka odwrotnej strony Księżyca. Zobaczono na nich, że nie ma tam prawie w ogóle ciemnych mórz, które dominują po widocznej stronie. Chociaż od tego czasu powstało kilka teorii usiłujących wytłumaczyć tak diametralnie odmienne ukształtowanie powierzchni obu stron Księżyca, zagadka ta do dziś pozostaje nierozwiązana. Analizy księżycowego gruntu i skal przywiezionych na Ziemię przez astronautów ze statków Apollo i bezzalogowe ł?downiki Łuna umożliwiły badaczom wgląd w ewolucję naszego satelity. Są dowody na to, że Księżyc powstał około 4.5 mld lat temu, gdy doszło do kolizji młodej Ziemi z ciałem niebieskim wielkości Marsa, w wyniku czego chmura wyparowanych skal wzbiła się na orbitę okołoziemską, gdzie drobny materiał skalny połączył się w jeden obiekt większych rozmiarów. Ów proces kumulacji przebiegał tak szybko, że wydzielone w jego trakcie ciepło stopiło zewnętrzne części powstającego globu, tworząc pokrywający cały Księżyc ocean płynnych skał, czyli magmy. Skorupa księżycowa wykształciła się później z minerałów o stosunkowo niskiej gęstości, ...
Katalog