nwp.org.pl prąd
Niezrozumiałe zjawisko - Jowisz.
Na Jowiszu krople deszczu spadają dwa razy szybciej.Z tego to powodu, dwa razy wydajniejsze jest rozdzielanie się ładunków elektrycznych, który powoduje, że dodatnie ładunki gromadzą się w górnej części chmur, a ujemne w dolnej. Chmury konwekcyjne są trzy razy wyższe, na Jowiszu osiągają wysokość 50 km, a na Ziemi od 9 do 11 km. Niemożliwe byłoby przeżycie wewnątrz wielkiej, czerwonej plamy, gdzie wiatr wieje z prędkością 650 km/h. dla porównania, huragan Wilma, który w 2005 r. zaatakował Jukatan z największą zarejestrowaną na Ziemi prędkością był zaledwie powiewem, wiejącym w porywach z prędkością 280 km/h. Zjawiska pogodowe na Ziemi są nieskomplikowane, a na Jowiszu, dużo bardziej złożone. Na Jowiszu mamy jeden front burzowy nad drugim, a pomiędzy nimi znajdują się duże przestrzenie. Zasadniczo jest to burza w najczystszej i najprostszej postaci. Te burze nieustannie przemieszczają się wewnątrz innych wyraźnych struktur Jowisza, gwałtownych prądów strumieniowych, które nieustannie okrążają planetę. Naukowcy dopiero zaczynają rozumieć, czym one są. Jowisz ma swój oryginalny, charakterystyczny wygląd.Jest tam rozległy wschodni prąd, powodujący przesuwanie się materii o odległość równą półtora boiska piłkarskiego na sekundę. To naprawdę porusza się bardzo szybko. Na zewnątrz rozciąga się 29 różnych stref o zmiennych szerokościach i to one nadają Jowiszowi charakterystyczny wygląd. Poruszają się w różnych kierunkach: jedne na wschód, inne na zachód. Prądy na wyższych szerokościach są znacznie mniejsze od prądu równikowego. W porównaniu z Ziemią są to bardzo ...
Układ podwójny
"Fale grawitacyjne niosą zadziwiająco wielką energię" wyjaśnia Gabriela I. González, fizyk z LIGO w LMngston. W ostatniej minucie życia układu podwójnego gwiazd neutronowych, odległego od Ziemi o 65 min lat świetlnych, powstający sygnał grawitacyjny jest tak silny, że "gdyby jego energia została wyemitowana jako światło, to byłoby ono jaśniejsze niż Księżyc w pełni" porównuje González. Jednak, w odróżnieniu od światła, które oddaje całą swą energię podczas spotkania z materią, fale grawitacyjne przenikają przez stale obiekty jak duch, jedynie z nimi słabo oddziałując. Dla fali grawitacyjnej Ziemia wraz ze wszystkim, co się na niej znajduje, jest praktycznie zupełnie przezroczysta. Tak więc nawet potężny sygnał grawitacyjny, powstający podczas łączenia się dwóch gwiazd neutronowych, przemieści każde ze zwierciadeł zaledwie o kilka attometrów (1(H8 m), co dokładnie odpowiada planowanej maksymalnej czułości pomiarowej LIGO. Kiedy jedno z ramion obserwatorium się rozciągnie, drugie się skurczy. Faza i częstość światła laserowego biegnącego w tunelach ulegną przesunięciu w przeciwnych kierunkach. Gdy wiązki z obu ramion zostaną nałożone na nie zaburzoną wiązkę odniesienia, będą względem niej rozstrojone, a powstające stąd dudnienia mogą zostać wykorzystane do wyznaczenia za pomocą analiz komputerowych zmian geometrii czasoprzestrzeni w obu ramionach. W zasadzie dzięki tej technice, zwanej interferometrią, można zmierzyć zmiany odległości mniejsze nawet niż długość fali użytego światła laserowegoa więc nawet i odległości mniejsze od średnicy atomu. Mimo ambitnych założeń projekt LIGO nadal nie robi wrażenia na astronomach. Liczba układów ...
Katalog