nwp.org.pl supernowa
Super nowe
ABY WYKORZYSTAĆ tę prostą zależność, musimy znaleźć obiekty, które mają jednakową moc promieniowania (czyli ilość energii wypromieniowywanej w ciągu sekundy) i mogą być obserwowane z bardzo daleka. Oba te warunki spełnia szczególna klasa supernowych tzw. supernowe la. Te wybuchające gwiazdy są na tyle jasne, że przez ziemskie teleskopy widać je nawet wtedy, gdy znajdują się w polowie odległości do granicy dostępnego obserwacjom obszaru Wszechświata (Kosmiczny Teleskop Hubblea pozwala nam sięgnąć jeszcze dalej). Przez ostatnie dziesięciolecie badacze dokładnie zmierzyli moc promieniowania supernowych la, dzięki czemu można teraz wyznaczyć odległość do miejsca wybuchu gwiazdy, jeśli znana jest jej obserwowana jasność.Astronomowie potrafią określić prędkość oddalania się supernowej, mierząc przesunięcie ku czerwieni w widmie galaktyki, w której nastąpił wybuch. W rozszerzającym się Wszechświecie promieniowanie odbierane przez nas z odległych obiektów ma obniżoną częstotliwość. Na przykład światło wyemitowane w chwili, gdy Wszechświat był o połowę mniejszy niż obecnie, zmniejsza swą częstotliwość dwukrotnie (czyli podwaja długość fali) i staje się bardziej czerwone. Mierząc przesunięcie ku czerwieni i obserwowaną jasność wielu supernowych znajdujących się w różnych odległościach od Ziemi, można odtworzyć historię ekspansji Wszechświata. Niestety, supernowe la wybuchają bardzo rzadko. W galaktyce takiej jak nasza pojawiają się średnio raz na kilka stuleci. W poszukiwaniu supernowych astronomowie muszą wielokrotnie obserwować ten sam skrawek nieba zawierający tysiące galaktyk i porównywać jego obrazy. Jasny punkt pojawiający się na którymś z obrazów, a niewystępujący na obrazach uzyskanych poprzednio, ...
Zwierciadła
PIERWOTNE I WTÓRNE ZWIERCIADŁA ustawionych przeciwstawnie teleskopów sondy WMAP ogniskują promieniowanie mikrofalowe (czerwone wiązki). Zwierciadła pierwotne mają rozmiar 1.6 x 1.4 m, zwierciadła wtórne średnicę 1 m. Osłona umieszczona za bateriami słonecznymi (pomarańczowy) blokuje promieniowanie pochodzące ze Słońca, Ziemi I Księżyca, zapobiegając docieraniu niepożądanych sygnałów do aparatury pomiarowej. Mikrofale skupione przez każdy z teleskopów są kierowane do 10 rożków oświetlających (beżowe stożki) skonstruowanych tak, by próbkować pięć przedziałów częstotliwości. Cztery wąskie rożki umieszczone centralnie pracują na częstotliwości 90 GHz, odbierając mikrofale o długości 3mm. Szersze rożki peryferyjne odbierają mikrofale o częstotliwości 22, 30, 40 I 60 GHz. * U podstawy każdego rożka znajduje się urządzenie rozdzielające sygnał na wiązki o wzajemnie prostopadłej polaryzacji, kierowane następnie do niezależnych detektorów. Na początku było światło. W skrajnych warunkach, jakie panowały we wczesnym Wszechświecie, zjonizowana materia wyświecała promieniowanie i natychmiast je zatrzymywała, podobnie jak gęsta mgła zatrzymuje światło. Wszechświat się rozszerzał, stygnął, aż w końcu elektrony i protony połączyły się, tworząc neutralne atomy. Wtedy to materia przestała więzić światło. Dziś, jakieś 14 mld lat później, obserwujemy uwolnione w tamtym czasie fotony jako mikrofalowe promieniowanie tła, nazywane też promieniowaniem reliktowym. Wystarczy ustawić telewizor na częstości pomiędzy kanałami, a na ekranie pojawi się charakterystyczny "śnieg". Około 1% tego sygnału pochodzi z mikrofalowego promieniowania tła. Astronomowie obserwujący niebo w zakresie mikrofalowym stwierdzili, że w każdym kierunku sygnał ten jest niemal identyczny. Ta wszechobecność i ...
Katalog