nwp.org.pl zjawisko
Niezrozumiałe zjawisko - Jowisz.
Na Jowiszu krople deszczu spadają dwa razy szybciej.Z tego to powodu, dwa razy wydajniejsze jest rozdzielanie się ładunków elektrycznych, który powoduje, że dodatnie ładunki gromadzą się w górnej części chmur, a ujemne w dolnej. Chmury konwekcyjne są trzy razy wyższe, na Jowiszu osiągają wysokość 50 km, a na Ziemi od 9 do 11 km. Niemożliwe byłoby przeżycie wewnątrz wielkiej, czerwonej plamy, gdzie wiatr wieje z prędkością 650 km/h. dla porównania, huragan Wilma, który w 2005 r. zaatakował Jukatan z największą zarejestrowaną na Ziemi prędkością był zaledwie powiewem, wiejącym w porywach z prędkością 280 km/h. Zjawiska pogodowe na Ziemi są nieskomplikowane, a na Jowiszu, dużo bardziej złożone. Na Jowiszu mamy jeden front burzowy nad drugim, a pomiędzy nimi znajdują się duże przestrzenie. Zasadniczo jest to burza w najczystszej i najprostszej postaci. Te burze nieustannie przemieszczają się wewnątrz innych wyraźnych struktur Jowisza, gwałtownych prądów strumieniowych, które nieustannie okrążają planetę. Naukowcy dopiero zaczynają rozumieć, czym one są. Jowisz ma swój oryginalny, charakterystyczny wygląd.Jest tam rozległy wschodni prąd, powodujący przesuwanie się materii o odległość równą półtora boiska piłkarskiego na sekundę. To naprawdę porusza się bardzo szybko. Na zewnątrz rozciąga się 29 różnych stref o zmiennych szerokościach i to one nadają Jowiszowi charakterystyczny wygląd. Poruszają się w różnych kierunkach: jedne na wschód, inne na zachód. Prądy na wyższych szerokościach są znacznie mniejsze od prądu równikowego. W porównaniu z Ziemią są to bardzo ...
Rodzaje terenu
Gdy 400 lat temu astronomowie po raz pierwszy spojrzeli na Księżyc przez teleskop, stwierdzili, że jego powierzchnię stanowią głównie dwa rodzaje terenujasne, nierówne, gęsto pokryte kraterami wyżyny i ciemne niziny z nielicznymi kraterami (w języku polskim wyżyny te nazywa się lądami przyp. red.). Galileusz, wynalazca teleskopu, nazwał ciemniejsze, gładkie obszary nizinne maria (po łacinie morza). Jedną z największych niespodzianek ery kosmicznej okazały się wykonane w 1959 roku przez radziecki statek Łuna 3 zdjęcia nigdy dotąd nieoglądanej przez człowieka odwrotnej strony Księżyca. Zobaczono na nich, że nie ma tam prawie w ogóle ciemnych mórz, które dominują po widocznej stronie. Chociaż od tego czasu powstało kilka teorii usiłujących wytłumaczyć tak diametralnie odmienne ukształtowanie powierzchni obu stron Księżyca, zagadka ta do dziś pozostaje nierozwiązana. Analizy księżycowego gruntu i skal przywiezionych na Ziemię przez astronautów ze statków Apollo i bezzalogowe ł?downiki Łuna umożliwiły badaczom wgląd w ewolucję naszego satelity. Są dowody na to, że Księżyc powstał około 4.5 mld lat temu, gdy doszło do kolizji młodej Ziemi z ciałem niebieskim wielkości Marsa, w wyniku czego chmura wyparowanych skal wzbiła się na orbitę okołoziemską, gdzie drobny materiał skalny połączył się w jeden obiekt większych rozmiarów. Ów proces kumulacji przebiegał tak szybko, że wydzielone w jego trakcie ciepło stopiło zewnętrzne części powstającego globu, tworząc pokrywający cały Księżyc ocean płynnych skał, czyli magmy. Skorupa księżycowa wykształciła się później z minerałów o stosunkowo niskiej gęstości, ...
Katalog