Podstawowym celem próbnika Huygens jest zbadanie atmosfery Tytana, toteż minimalizując koszty nie przygotowano go specjalnie do lądowania. Naukowców interesuje jednak struktura powierzchni księżyca. Czy pokrywają ją ciekłe węglowodory? Czy wykazuje ślady aktywności geologicznej lub organicznej ewolucji chemicznej? A może Tytan jest zwykłym lodowym księżycem pocętkowanym kraterami? Aby odpowiedzieć na te pytania, w próbniku umieszczono zestaw do badań powierzchni (SSP Surface Science Package), który w końcowej fazie opadania wyemituje fale dźwiękowe. Odbierając odbite dźwięki, będzie można określić rodzaj pokrywającej powierzchnię substancji. Analogiczne badania zostaną przeprowadzone przez HASI za pomocą sygnałów radarowych. W chwili lądowania, które nastąpi przy względnie niewielkiej prędkości kilku metrów na sekundę, umieszczone w próbniku przyśpieszeniomierze szybko prześlą dane za pomocą SSP. Dzięki temu będzie można określić, czy powierzchnia jest twarda, zaśnieżona czy też pokryta jakąś cieczą. Jeśli próbnik przeżyje lądowanie, przez trzy do 30 min będzie jeszcze przesyłał informacje orbiterowi.
Kontakt z nim zostanie ostatecznie stracony w chwili, gdy orbiter zniknie za horyzontem Tytana. Huygensa zaprojektowano w taki sposób, by utrzymywał się na powierzchni ciekłych węglowodorów, mimo że ich gęstość jest znacznie mniejsza od gęstości wody. Jeśli próbnik wyląduje w węglowodorowym jeziorze lub oceanie, SSP zmierzy temperaturę, gęstość i inne parametry cieczy. Czujniki ocenią prędkość dźwięku w cieczy i być może jej głębokość. W tym samym czasie DISR wykona zdjęcia otoczenia, a GCMS przeprowadzi chemiczną analizę węglowodorów. PO ZRZUCENIU PRÓBNIKA Cassini będzie jeszcze wielokrotnie badał Tytana podczas swej czteroletniej wędrówki po układzie Saturna. Zaplanowano 76 okrążeń planety i liczne bliskie przeloty obok Tytana. Każdy taki przelot zmieni orbitę sondy, dzięki czemu Cassini obejrzy z bliska inne księżyce oraz pierścienie, a także przebada różne obszary magnetosfery Saturna.
W odróżnieniu od sond Galileo i Voyager Cassini nie ma ruchomych platform umożliwiających kierowanie instrumentów w różne strony (aby obniżyć koszty, całą aparaturę przymocowano wprost do cylindrycznego szkieletu statku). Nie wszystkie instrumenty mogą więc jednocześnie obserwować ten sam obiekt, a wszelkie badania muszą być planowane niezwykle starannie. Program naukowy misji Cassiniego jest tak bogaty, że w artykule popularnonaukowym zmieści się tylko jego krótkie podsumowanie [ramka na stronie 34]. Moje osobiste zainteresowania koncentrują się na Tytanie. Oprócz zasadniczego problemu, czy na jego powierzchni znajdują się złożone związki organiczne, naukowców nurtuje wiele innych pytań. Czynnikiem, który kształtuje powierzchnię planety oraz umożliwia wymianę energii i masy między powierzchnią i atmosferą, jest na Ziemi woda; na Tytanie zastępuje ją metan. Reakcje fotochemiczne wywołane przez ultrafioletowe promieniowanie Słońca usuwają go jednak z atmosfery, dlatego musi być w jakiś sposób uzupełniany z powierzchni lub z wnętrza Tytana; jego źródłem mogą też być komety.